Een onverwachte ontmoeting!

27 mei 2011

Donderdag gaat een deel van onze groep naar London: daar is de Show van het Canadese Quilters Gilde te zien. De quilters die overblijven verdelen de taken en ik mag vandaag de winkel van Petra Prins bemannen. Alle pakketten die er nog over zijn na de razende verkoop van de afgelopen dagen zijn verspreid opgesteld, mijn handwerkje ligt klaar: laat maar komen de mensen! En ja hoor: ze stromen weer binnen! De bezoekersaantallen overtreffen ieders verwachtingen, ook die van de organisatie. Bezoekers spreken over dit festival in overtreffende trap en degene die vergelijkingen kunnen treffen tussen die in Londen en de expositie’s van vorige jaren weten natuurlijk waar ze over spreken!

Zowel ‘s morgens als ‘s middags komt er en busje met senioren de expositie bezoeken: de nederlandse dames gaan mee om hen rond te rijden en op het einde van de tour zingen ze met elkaar wat oude nederlandse liedjes: heel erg gezellig!

Vandaag komt de pers langs voor een promotie: onze voorzitter spreekt voor de camera, staande voor de quilt van Ted Storm . Daarna worden de twee nederlandse winkeleigenaren gefilmd en volgt er een kort gesprek, oeps: Petra is naar London…dus neem ik de honneurs waar.
Met alle klanten die langskomen maken we een praatje natuurlijk: zij willen weten waar wij vandaan komen en wij zijn ook belangstellend naar hun achtergrond. Er komt een oudere dame langs en zij komt ‘ van een heel klein plaatsje in Overijssel, u zult vast niet weten waar dat ligt’. Dat maakt nieuwsgierig, ze verteld ‘ Lutten aan de Dedemsvaart’. Dat is nou ook toevallig, mijn moeder is daar geboren! We praten verder en zij verteld dat ze haar beste vriendin heeft achtergelaten in Nederland na de emigratie, ‘ no telephone you know and a letter takes a long time…’ ja ik begrijp het en vraag nog even hoe die beste vriendin dan wel mag heten. Mijn adem stokt als zij de naam van mijn moeder noemt!!! Ik knijp nog net mijn keel uit ‘ dat is mijn eigen moeder’  waarna de waterlanders tevoorschijn komen en zeg vervolgens met bibberend stemmetje “ maar dan moet u Bonnie zijn” en ja, dat is zij inderdaad. Mijn maatje in de stand is zo handig om meteen met mijn toestel een foto te maken, vervolgens ga ik mijn ouders bellen, het is nog net geen bedtijd. Nou nou nou, ik ben er confuus van… het duurt even om weer bij te komen! Iedereen wil natuurlijk weten wat er is gebeurd en zowel de nederlanders als de organisatie vind dit toch wel iets heel erg byzonders !

Iedereen eet op de show, er is een avondopening. Na sluitingstijd gaan we naar de mennonietenkerk: Elsbeth geeft een workshop en we nemen een kijkje en praten met elkaar. Dan naar huis, lekker een ijsje eten. Onze huishond Sport eet ook graag met de pot mee…van de week heeft hij zelfs de meegenomen plak chocolade uit Nederland soldaat gemaakt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *