“De Vroedvrouw”, Jolina Petersheim

6 april 2015

Een moeder die alles geeft om een kind te redden dat niet het hare is

1995. Beth is draagmoeder voor haar oud-leraar en zijn vrouw. Als blijkt dat het kind mogelijk een afwijking heeft, vragen de ouders haar om abortus te plegen. Verward zoekt ze onderdak bij Hopen Haus, een opvanghuis voor ongetrouwde moeders bij de Mennonieten.
2014. Rhoda heeft in Hopen Haus al vele kinderen op de wereld gezet. Maar nog steeds voelt ze bij elke aanblik van moeder en kind de pijn van een oud litteken. Heden en verleden komen samen als de tienermoeder Amelia bij haar aanklopt.

9200000036272446

Jolina Petersheim over De vroedvrouw

De vroedvrouw is een verhaal over een moeder die alles op het spel zet om een kind te redden dat genetisch gezien niet de hare is. Het onderwerp draagmoederschap werd voor het eerst onder mijn aandacht gebracht toen en goede vriendin van mij het onderwerp ter berde bracht in een discussie. De discussie draaide om de vraag of men gebruik mag maken van een draagmoeder als je zelf geen kinderen kunt krijgen vanwege medicijngebruik – in haar geval voor een harttransplantatie. Allerlei vragen rezen en leidden uiteindelijk tot het idee voor De vroedvrouw. Vooral omdat ik zelf net moeder was geworden. Ik wist dat zelfs als ik geen bloedlijn met het kind deelde, maar ik haar wel voor negen maanden gedragen had, ze mijn dochter zou zijn. Dat riep de vraag op wat de definitie van moeder-zijn nu eigenlijk inhoudt: liefde of genen.’

‘Ondanks het feit dat Beth Winslow introvert is en ik zo extravert als een golden retriever, voelde ik me met haar verbonden in haar leerproces om angst te overwinnen door geloof. Omdat ze eerder een kind had verloren, beschermt ze het kind dat ze als draagmoeder draagt vurig. En als haar grootste angst bewaarheid wordt, wacht haar een moeilijk reis, maar wel een die uiteindelijk genezing brengt.’

‘Tijdens het schrijven van De vroedvrouw heb ik een miskraam gehad en opeens bevond ik me op Beths pad en moest ik zelf op zoek naar genezing. Het was een ongelooflijk leerzame tijd voor me. Terwijl ik de scènes las die ik zelf op papier had gezet voordat het gebeurde, zag ik hoe God alles in Zijn hand had, zag ik dat Hij me dit had laten schrijven om het nu van pas te laten komen. Ik geloof dat de bevrijding die ik tijdens die momenten ervoer, heb weten over te brengen in het verhaal. Het is niet zomaar het verhaal van de vroedvrouw. Het is ook het mijne.’

‘ Ik wist  niet dat van een vrouw die draagmoeder wil zijn, wordt verwacht dat ze een zwangerschap moet hebben doorlopen van een gezonde baby die op de natuurlijke wijze geboren is. In eerste instantie was dat een kleine streep door de rekening en paste dat niet echt in de verhaallijn omdat ik niet had vermeld dat Beth een kind was kwijtgeraakt door adoptie tijdens haar studeren, maar later veranderde dat. Opeens realiseerde ik me dat dit verlies een van de belangrijkste redenen vormde waarom ze weigerde het kind dat ze droeg als draagmoeder te laten aborteren.’

‘De boodschap in het boek is dat wij de controle over ons leven uit handen moeten geven en ons moeten over geven aan God. Maar ook dat we de bitterheid moeten laten varen en onze harten moeten opstellen, ook al we zijn gekwetst en verwond in het verleden.’

‘Nu ben ik begonnen met de eerste roman in een serie die het pacifisme van de Old Order Mennonieten aan de kaak stelt met de nadruk op het feit dat iedereen oog in oog komt te staan met zijn geloof en moet beslissen of het ook daadwerkelijk is wat hij gelooft of dat ze het overnemen omdat iedereen dat doet en ze er niet tegen in opstand durven komen.’

dr0rnQz5

Bovenstaand interview heb ik overgenomen van Puur Vandaag, een initiatief van Uitgeverij Kok.

Jolina Petersheim schreef eerder het boek : De Verstotene.

Op het weblog van 9 september 2014 lees je daar over.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *